Suskunum… hem de çığlık çığlığa bir suskunluk

Evet ama bu konuşacak bir şey olmadığından değil..
Konuşmaya çalıştığım şeylerin beni alıştığım yalnızlığımızdan
uzaklaştırması aslında korktuğum…

İkimizde cesaret edemiyoruz...
Öylesine alışmışız ki içimizde büyüttüğümüz yalnızlığımıza...
Seviyoruz onu...
Bekli de...
Yaşandığında yok olacağı korkusu,Bizi tereddütte düşüren
Kaybetmekten korkacağımız bize ait bir şey oluşturma kaygısı…

Ben  yılların verdiği bir alışkanlık çerçevesi içinde var ettiğim varlığa
daha fazla acı vermemek için tek yıkım çalışmasından sonra, susmayı
tercih ettim…

İçimden çığlık artarak susuyorum…
Susuyorum…
İçimde o kadar güzelsin ki…
Sana susuyorum …

Demiştim ya yüreğim susmayı öğreniyor..
Gerçek değil bu ..
Sevdiğini anladığında içinde duyduğun çığlığın yankısı hiç
bitmiyor…
O hiç susmayacak…
Her gün, her saat bana haykıracak, bağıracak , parçalayacak
içimi,benimse yüzümde o gülümsemem yer edinecek tekrar…
ona her şey yolundaymış gülücüğü atmaya devam edeceğim…

"Sadece bundan sonra kimse yüreğimin sesini duymayacak
ve bundan sonra kimse, yüreğim tarafından sevildiğini
öğrenemeyecek…"