GÜNLERDEN SALIYDI SANIRIM

Günlerden salıydı sanırım

Hafif bir yağmur vardı

Toprak kokusu sinmişti İstanbul a

Deniz karmakarışık

Vapurlar varmıştı limana

Attım kendimi

Sarayburnu’nda ıssız bir kaldırıma

Nicedir gezmemiş kimsecikler

Suyun yetim kaldığı

Yosun tutmuş kayalıklarda

Yol yordam bilmem pek

Sanki İstanbul da bir başıma

Yaşıyormuşçasına

Rahattım

Hafifçe ıslanmış gömleğimi

Açmışım oracıkta

Lisedeyken gelmiştim en son

Bu kayalıklara

Daha dün gibi hatırlarım

Yine kalbime dolmuştu deli bir sancı

Tıpkı sen gibi

O zaman ceketim vardı okuldan kalma

Henüz deniz otobüsleri gelmemişti İstanbul a

Hani seni İstanbul un bir ucundan

Bir ucuna taşıyan

İçinde ben yokken

O zamanlar bilmezdim

Karşı kıyılarda kimler oturur diye

Merak bile etmezdim

Saldım gözyaşımı deniz suyuna

Keşke dedim seni tanımadığım

O günkü sancılarımla yaşasam sadece

Şu bitmez salıyı da

Yüzmeyi bilsem ta karşı kıyıya

Yüzecek kadar doluydu içim

Ver elini Üsküdar

Kadıköy

Maltepe ye kadar yolu var

Evet, günlerden salıydı ama

Ben çoktan tatil vermiştim kendime

Balık tutmaya çalışan arkadaşlar

Gelip baktılar bana tuhaf tuhaf

Sanırım onlarda anladılar

Aklımı karşı kıyılara sattığımı

Uzun sürmedi oltalarına sarılıp

Hayallerini denize salmaları

Bana sözün var unutmadın dimi

Bir gün sen ben ve oltalarla

Geleceğiz bu yosun tutmuş kayalıklara

Ey tükenmez Salı

Ne olacak bu gönlümün para etmez hali

Hiçbir zaman demedim

Dilim varmadı keşke seni tanımamış

Olsam demeye

Öyle olsa napardım ben şimdi

Şu hafif yağmurlu

Bulanık denizli İstanbul da bu saatte

Ne bahanem olurdu

Yıllar sonra bu sahilde yürümeye

Artık akşam oldu

Bak sayende tükendi bitmez dediğim gün

Ve bir başka gün için söz verdim

Kayalıklara

Tekrar geleceğim diye

Ulan o kadar büyüksün ki

Sayende kayalıklar da kurtuldu yalnızlıktan

Sen ne menem şeysin bern

Beni yalnızlığa salarken

İstanbulun sahillerinde balıkçılara

Katlanan kayalıklara

Umut ettin beni

Onlarda alışacak benim gibi

Gün gelecek yokluğuma

Sen bende tükendikçe günbegün

Yosunlar saracak onları da

Tıpkı benim yüreğim gibi

Güneşi unutacaklar

Onlar sigara içmeyi de bilmez

Kim bilir nasıl dağıtacaklar

İçlerine sinmiş efkâr tohumlarını

Hadi artık yol alma zamanı

Duvarları sen olmuş evime doğru

Kapıyı açacak anahtarı arayacağım

Kim bilir kaçıncı defa

Ama anahtarda bitmez bir vefarn

Her defasında

Bulup açtım kapımı

Bir o terk etmedi beni

Bir de şu bedava kaldırımlar

Birde kızar insanlar

Ne o her yerde kaldırım var

Diye

Ben şimdi buradan eve nasıl giderdim

Cebimde tek kuruş olmadan

Sen olmasan

Bu kaldırımlar olmasa

Ey karşı kıyının

Denizkızı

Kapanıyor yavaş yavaş gözlerim

Tükenmeden gözümün son bakışları

Yol almalıyım

Buralardan

Bana müsaade

Yarın

Çarşamba

Yine buradayım

Öğleden sonra

Bekle beni

Hiç yatağından çıkmadan

Bilirim

Sen

Ben

Gelmeden

Kalkmazsın asla

Sakın uykunu bölme

Söz verdiğim gibi

Her gün

Aynı saatte

Tam karşında

Kayalıklarda denize daldırıp elimi

Sana küçük küçük dalgalar yollayana dek

Uyanma

Korkma unutmam

Ah bir unutabilsem desemde

Sen bana bakma

Ben unutsam da ayaklarım sürükler beni

Bu başıboş

Yapayalnız

Ve adamakıllı konuşkan kayalıklara

 06.10.2006/01.40

 Hasan Basri KILIÇ