Merhaba arkadaşlar,

Bu makale bir yazarın köşe yazısı bölümünden alınmıştır. Yazar, Artvin Maçahel'e gitmiş ve bir teyze ile muhabbet ederken teyze sormuş :

 - SEN MÜREKKEP YALAMIŞ İNSANSIN SANA BİR MEKTUP YAZDIRAYIM OĞLUM İÇİN

demiş. Yazar da "Tabi teyze, seve seve" demiş. Mektup aynen şöyle:

"Canımın direği,

Bakma dağların ak karnına,gün gelip daha sıcak doğacak ve eriyecek buzlar.Delecek toprağı otlar, sürgün verecek kuru görünen ağaç dalları.Uyanan toprağı tırmalayacak umut kazmaları.Yurt dediğin nedir oğul?Doğduğun yer mi?Doyduğun yer mi?Bir yere yurt diyebilmem için önce doğmalı sonra doymalısın elbette,istekleri bitmeyene iki cihanda huzur yoktur.Böyle bilirim .Asıl olan çok çalışıp,az istemektir bu topraklarda.Hersene bir çift mısırdır hasatta umudum,odur beni bağlayan hayata ve buraya.

Önce ekerim tohumları kara toprağa,sonra beklerim ki dönüşsünler ak koçanlara.Böyle geçti yüz yılım bu topraklarda.Ne kötüden iz gördüm ne de namertten söz duydum;şükrettim ama beklemedim Allah göndersin,bildim ki vermesem bu sarı tohumu kara toprağa ne umudum kalacak,ne de toprakla bir bağ aramda.Dağın arkası 'dağ olur' derler.Doğrudur.Lakin bakarsan,beklemeyi bilir sen dağın arkası bağda olur.Onun için ne sabrımı nede umudumu yitirdim yalan dünyada.

Ana rahmi gibidir dünya insana,ana rahminde göbek bağıdır hayat bağımız ,dünyada ise umutlarımız.Umudunu yitiren,hayat bağını da yitirir oğul. Ben bunu bilir bunu söylerim.Kalın sağlıcakla..."

Ben çok etkilenmiştim ve sizinle paylaşmak istedim. Mektubun tamamı budur arkadaşlar ve sayın büyüklerim.